پلنگ کوچولو

توی اتوبوس بی.آر.تی نشسته‌ام، از همین اتوبوس‌های جدید که صندلی‌های نرم و کولر دارد. زنی کنارم نشسته که دختری سه چهار ساله دارد. دختر شلوار سرخابی پوشیده با بلوز سفید که رویش جلیقه‌ی قرمزی تن کرده. موهایش را دم اسبی بسته و کیفی به پشت دارد که رویش عروسک پلنگی چسبیده. نگاه‌اش خشم‌گین است. این طور بچه‌ها و این طور نگاه‌ها را خوب می‌شناسم. زن کنار من نشسته، اما دختر کنار پای مادرش ایستاده. اتوبوس شلوغ است و زنی به دخترک تنه می‌زند. دختر اخم می‌کند و می‌گوید: "دیوث!" مادر هول ورش می‌دارد، سرش را پایین می‌آورد و کنار گوش دختر می‌گوید: "حرف بد نزن!" دختر به چشم‌های مادر زل می‌زند و می‌گوید: "دیوث!" مادر می‌گوید: "مگه نگفتم حرف بد نزن؟ از کی یاد گرفتی؟" دختر با بی‌خیالی می‌گوید: "نمی‌دونم." و روی «دیوث» ملودی‌یی من در آوردی می‌گذارد و می‌خواند: "دیوث، دیوث، دیوث ..." مادر دولا می‌شود و می‌گوید: "حرف زشتیه، تکرار نکن!" دختر تکرار می‌کند. مادر می‌گوید: "سوزن‌امو در بیارم؟ سوزن می‌زنم به‌ات ها!" دختر با خشم به مادر نگاه می‌کند و می‌گوید: "بی‌ادب!" مادر می‌گوید: "بی‌ادب من‌ام یا تو؟" دختر می‌گوید: "دیوث!" مادر خسته می‌شود و تکیه می‌دهد به صندلی. دختر آوازش را از سر می‌گیرد: "دیوث، دیوث، دیوث ..." مادر دولا می‌شود و می‌گوید: "حرف بد نزن!" اما دختر صدایش را بلندتر می‌کند. مادر می‌گوید: "دست‌اتو بده به من!" دختر دست‌اش را می‌دهد. مادر دست دختر را محکم توی دست‌اش فشار می‌دهد و می‌گوید: "الآن می‌برم می‌فروشم‌ات." دختر با نگرانی به مادر نگاه می‌کند. زن بلند می‌شود، در حالی که دست دختر را فشار می‌دهد، می‌گوید: "الآن که بردم فروختم‌ات معلوم می‌شه." دختر چیزی نمی‌گوید و با مادر پیاده می‌شود ...

http://www.forough.net